Biopsychosociale therapie

Wanneer mensen te maken krijgen met stress-, pijn-, of vermoeidheidssyndromen is de inpact daarvan op hun dagelijks leven enorm. Men gebruikt de term “syndroom” om aan te duiden dat het het niet louter om één of enkele specifieke klachten gaat. Bij een syndroom spreekt men van een cluster van klachten die in verschillende intensiteiten,verschillende locaties in het lichaam, onafhankelijk van tijdsduur of inspanning op regelmatige basis terugkeren, en die invloed hebben op het functioneren van de persoon die ermee geconfronteerd wordt.

Uit deze verduidelijking mag het dan ook duidelijk zijn dat de aanpak van deze syndroom zich niet louter op het fysieke toespitst.

Bij de aanvang van de therapie wordt in samenspraak met de patiënt een behandelplan opgesteld dat uniek is voor iedere persoon, (géén standaardprocedures!), er worden een aantal voorwaarden gesteld aan de patiënt die maken dat deze zelf de verantwoordelijkheid krijgt over zijn revalidatie, de rol van de therapeute is die van coach en begeleider.

Voor het goede verloop van de revalidatie is het belangrijk dat men als patiënt correct geïnformeerd word over hoe zijn/haar lichaam werkt, waarom dat lichaam soms protesteert of faalt in normale lichamelijke processen, hoe men misschien anders of beter met de dingen kan omgaan,…

Als therapeuten hechten wij erg veel belang aan het intermenselijke. Open communicatie, een open visie op klachten, functioneren, maar ook de onderliggende psychologische factoren spelen daarin een grote rol.

Daardoor is het in dit geval niet abnormaal dat er veel tijd gestoken wordt in voorlichting en educatie, en wij afstappen van het stereotype beeld van de kinesisten.

Onze specifieke manier van werken met deze syndromen is niet alleen veelzijdig, maar ook wetenschappelijk onderbouwd en getest (VUB).

Reacties zijn gesloten.